پیر زن از حمام بیرون آمده بود و داشت جلوی آئینه ی قدی مو هایش را شانه می زد. از توی آیینه دانیال را نگاه کرد. پشت میز تحریر کوچکش نشسته بود و گونه اش را گذاشته بود روی میز. دستهاش را زیر میز آویزان کرده بود و زل زده بود به چیز کوچکی که روی میز تکان می خورد.

پیر زن گفت:" امروز باید برم حقوق اون خدابیامرز رو از بانک بگیرم."

دو انگشتش را روی بافه ای از موها کشید. چند قطره آبّ از انتهای موها چکید روی زمین.

"باز سرو صدا راه نندازی، زود بر میگردم."

دانیال حرفی نزد اما نفسش را با فشار از پره های بینی بیرون داد. مورچه روی میز چنگ زد به سطح میز و لحظه ای ایستاد.

"آنتونی فلو رو که می شناسی؟ میگه توی این دنیای عوضی و هیشکی به هیشکی، دیگه چی باید اتفاق بیفته که مومنان اقرار کنند خداوندی در کار نیست یا اگه هست، خیلی مهربون نیست؟"

صداش گرفته بود و با لرزش خفیفی همراه بود. دستهاش را زیر میز مثل آونگی تکان داد.

"میگه وجود جهانی که آدم های حقیقتا آزادش همیشه بر طریق صواب باشند، منطقا امکان پذیره و خداوند اگر..."

دستهاش را از حرکت ایستاند. "و خداوند اگر واقعا قادر مطلق بود، میتونست هر وضعیت امور منطقا ممکنی رو محقق کنه."

پیرزن گره روسری اش را محکم کرد و چادرش را سر کرد.

دانیال دست راستش را بالا آورد و گذاشت روی میز. انگشت اشاره اش را گذاشت جلو مورچه و با تلنگری مورچه را انداخت جلو چشمهاش.مورچه باز دور شد. با صدایی که از او انتظار نمی رفت فریاد کشید:" پس چرا این کارو نکرد؟چرا این وضعیت مطلوبِ منطقا ممکن رو محقق نکرد؟"

پیرزن گفت:" قوری چای آماده است. وقتی خوردی بزار روی سماور گرم بمونه."

دانیال صداش رو پایین آورد، انقدر پایین که خودش هم به زحمت صدای خودش را می شنید." توی این وضعیت مطلوب منطقا ممکن، گیس های تو هیچ وقت سفید نمی شد. آبجی طوبا هیچ وقت بچه ش رو سقط نمی کرد. هیچ وقت بابا نمی مرد. کله من هیچ وقت اینجوری کج وکوله نمی شد."

لحظه ای سکوت کرد. پیرزن از وقتی که از حمام بیرون آمده بود، برای اولین بار برگشت و زل زد به پسرش که  حالا  باز دست ها را آویزان کرده بود و مثل آونگی- اما این بار با نوسانی تند تر- تکان می داد. جلو تر آمد و ایستاد بالای سر دانیال. سر پسرش را توی دستهاش گرفت و به سینه اش چسباند. به جای نامعلومی خیره شد. آنقدر خیره ماند تا چشم هاش پر از اشک شدند.اشک ها چروک های صورت پرزن را، انگار سیلابی دره ها را، پشت سر گذاشتند.انگشتان چروکیده اش سر خوردند توی موهای از بیخ تراشیده دانیال. روی زخم کهنه. روی لب ها. روی چشم های خیس.

"چرا مشتی مفلوک عوضی رو پرت کرد توی این خراب شده که حتی بلد نیستند اون رو، عظمت اون رو، هجی کنند."

از فشار موج هوایی که از دهانش بیرون می زد، مورچه باز چنگ زد به سطح میز و تنها وقتی دانیال ساکت شد یه سمت انتهای میز راه افتاد.